Gölge

​ Bugün ölümün kıyısından pek uzaktayım Çevrem, çehrem buram buram yaşamak kokuyor. Önümde uzanan usul bir deniz Buraya ölüm uğramaz sandırır. Havasıdır suyudur buranın böylesine yaşam kokma sebebi. Ölüm kol gezmez buralarda. Karanlıklar barınamaz. Hepsinin üzerine bir set çekilir burada. İnsanların derdi tasası dahi nüfuz edemez havaya. İşte öyle bir yaşamak, karışır aramıza. Burada yaşam barındıran varlıkların çehreleri zamana meydan okuyor gibi durmaz,  Onlar zamana eşlik ediyor, hoş yollarda birlikte yürüyor gibilerdir. İşte bu sebeple yaşam kokusu alıyorum buram buram. Üzerime sinecek olmasına dair endişelerim yok.  Zira bilirim ki yaşam da ölüm de iki kol gibi benden ayrılmayacak bir bütündür. İkisiyle var oluyor, onlarsız tökezliyorum. Biri ağır basacak olursa devriliyor, varlıklarıyla dengeleniyorum. Ancak yaşamak bilir mi ölümü?  Ölüm hoş görür mü yaşamayı? Birbirleriyle dost olurlar mı bir gün? Varlık yokluğa öykünür mü hiç? Yokluk göğsünü gere gere çıkar mı yaş...

​mutlu olmayı nereye koyacağımı bilmiyorum. mutsuz olmayı nereye koyacağımı bilmiyorum. hayatın dolum noktasındayım ve göz yaşlarından başka bir tepki veremiyorum. sebepli yahut sonuçlu değil. sadece yaşıyorum ve akıyor yaşlar. sadece yürüyorum ve doluyor ciğerlerime yaşamak. yaşamak bende göz yaşartıcı bir etkiye sahip. yaşadıkça akıyor yaşlar.  böyle zamanlarda bu hayat akışında kendimi kenara çekiyor sağlama alıyor ve bolca yaş akıtıyorum. belki kefaretidir yaptıklarımın belki teminatıdır sağlıklı bir ruhun. sağlıklıdır derler ağlamak. ya da belki taşlaşmış kalbi yumuşatmanın yegane yoludur. açmaktır duyguların kapısını tekrardan içeri girebilsinler diye.  velhasıl.  sağlık olsun.  gerek göz yaşlarıyla.  gerek göz yaşlarısız.