Gece

yer yer canlı ışıkların aydınlattığı yer yer karanlıkta kalan bir parktayım salıncakta

hava soğuk 

ellerim soğuk

salıncağın çocuklar için güvenlik kısmı bacaklarımı eziyor

kendi ağırlığım suçlusu

çocukluğumun haddini aşmışım da utanmadan hala medet umuyorum salıncaklardan

ve en çok benim hakkım salıncaklar

ellerimi daha da üşütüyor demirler

paslı olmaları yetişkin zihnimde üstüme bulaşmasından çekiniyor,

fakat ayaklarım kesiliyor yerden

içimden actırken tat ver bir sızı geçiyor

Kulağımda hoş bir melodi

sağ tarafımda yüksek binalar,

binaların birinin yüksek katlarında yanıp sönen renkli küçük ışıklar

bana çocukluğumu anımsatıyor

çocukluğun pürüzsüz coşkusunu, saf heyecanlarını, sevinçlerini ve neşesini

ışıkların büyüsüyle kapatıyorum gözlerimi

ve duyuyorum sesini çocukluğumun

ayaklarım değmiyor yere,

 gönlüm değmiyor derde. 

bir tebessüm geliyor yüreğimin derinliklerinden.

açıyorum gözlerimi 

çocukluğumu arıyorum karşıma çıkacakmışcasına. 

önümden yürüyüp geçişini görmeyi talep ediyorum yetkililerden. 

fakat gelmiyor kimse.

tekrar kapatıyorum gözlerimi

melodiye bırakıyorum kendimi.

zihnimin ücra köşelerine renk katıyor. 

eşlikçisi salıncağın gıcırtısı. demirden değil ama ahşap gıcırdıyor.

uzaklaşıyorum tüm mana alemlerinden

anlamlarını yitiriyor tüm yaşam telaşı.

ninni söylüyor bana bu sesler.

hayaller kurduruyor onların peşinden koşmaya azmettiren

hoş renkler bulmak, bu seslerle süslemek ve bir bütün olma arzusu.

 bir yüreğin sesinin dünyaya arz edilmesinin neşesi ve tatlı telaşı.

 güzel dilekler hayal ediyorum. her birinin bir yarayı kapadığı.

 hoş pencereler açıyorum zihnimde, yüreğimin acısını serbest bırakıyorlar. 

niyet ediyorum tekrardan.

 saf sevgiyle bir bütün olmaya. sevgiye dönüşmeye ve çocukluğuma

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaşam ve Ölüm dizili mısralar

​ Bugün ölümün kıyısından pek uzaktayım Çevrem, çehrem buram buram yaşamak kokuyor. Önümde uzanan usul bir deniz Buraya ölüm uğramaz sandırır. Havasıdır suyudur buranın böylesine yaşam kokma sebebi. Ölüm kol gezmez buralarda. Karanlıklar barınamaz. Hepsinin üzerine bir set çekilir burada. İnsanların derdi tasası dahi nüfuz edemez havaya. İşte öyle bir yaşamak, karışır aramıza. Burada yaşam barındıran varlıkların çehreleri zamana meydan okuyor gibi durmaz,  Onlar zamana eşlik ediyor, hoş yollarda birlikte yürüyor gibilerdir. İşte bu sebeple yaşam kokusu alıyorum buram buram. Üzerime sinecek olmasına dair endişelerim yok.  Zira bilirim ki yaşam da ölüm de iki kol gibi benden ayrılmayacak bir bütündür. İkisiyle var oluyor, onlarsız tökezliyorum. Biri ağır basacak olursa devriliyor, varlıklarıyla dengeleniyorum. Ancak yaşamak bilir mi ölümü?  Ölüm hoş görür mü yaşamayı? Birbirleriyle dost olurlar mı bir gün? Varlık yokluğa öykünür mü hiç? Yokluk göğsünü gere gere çıkar mı yaş...
Devamı

İyilik Felsefesi

Biz insanlar tertemiz bir sayfayla geliyoruz dünyaya. Biz insanlar o sayfalarla yargılanacağız ömrün sonunda. Peki yeni bir sayfa açmak mümkün mü bunca karalanmışlıklar arasında?  Ya da yazmaya baştan başlamak mı ihtiyaçlarımız arasında?  Nedir bu yeni sayfa açma felsefesi?  Her doğan güne başlayabilir miyiz yepyeni bir sayfayla?  Peki ya ne olacak bunca zamandır yazdığımız sayfalar?  Bir çırpıda silebilecek miyiz hepsini? Ya da gerçekten silmek istiyor muyuz?  Hiç yok mu o sayfalar arasında silmeye kıyamayacaklarımız?  Hiç yok mu o sayfalar arasında bizi biz yapanlar?  Sahi neydi bizi biz yapanlar?  Bizden çıkarsak yola varır mıyız bana?  Her biz parçasını benden alıyor zira. Peki ya ben? Ben nedir?  Bir ben vardır benden içeri, diyor Yunus Emre. Peki benden içeri ne vardır?   Herkesin “ben” ini ben bilemem ancak benim benliğim düşünen bir zihinden, bin savaş uğruna böldüğüm bin parçadan bir parça anlam çıkarabilmekten ib...
Devamı