Ölümün Kıyısı
Hoş bir sessizlik hakim bu parka. Gürültü ve yaşam tam kenarından geçiyor. Ancak bir sessizlik var burada. Ölüm sessizliği gibi. Ve yaşlılar. Bir ütopya yazacak olsam yalnızca yaşlılar ve çocukların kaldığı bir dünya hayal ederdim. Bir arada kalmış gençler yahut yetişkinler fazla gürültülüyüz. Bir yaşlının çocuğun enerjisine yetemeyeceği ve ondan biraz yavaşlaması için medet umacağı, çocuğun ise kendine bakabilmek için yaşlının tecrübelerine ve yol göstericiliğine muhtaç olduğu bir ütopya. Muhakkak ki bu böyle olacaktır. Yaşlılar medet umar, çocuklar muhtaçtır. Zaman her ikisinin de canına okur ve yer değiştirirler. Bir müddet sonra yaşlı muhtaç olur çocuk ise yaşlının ölmesinden medet umar. Çünkü böyledir yaşam. Seni bir muhtaç olarak dünyaya getirir ve medet umacağın vakte kadar düşmez yakandan. Daha az yaşlı olan medet umarken, daha çok yaşlı olan ve yaşamın kenarında yürüyen yaşlı mahcuptur çoğu zaman. Muhtaçlık mahcubiyet doğurur. Ancak dünyaya yeni gelen bir bebek bu muhtaç olm...