Gölge

​ Ben, büyümek yoluna karşılaştım insanın içinde bir çocuk olduğu inancına. Herkeslerce kabul gören bir inançtı bu. Sorsak kimilerine biz hiç çocuk olmadık derler. Sorsak kimilerine biz hep çocuktuk derler. Peki ya kimdir bu çocuk? Ne yer ne içer? Nereyi mesken tutmuştur? Bildiğimiz çocuklar gibi midir yoksa onlardan ayrılan özelliklere mi sahiptir? Peki nerededir o çocuk? Ben, bir çocuk tanıdım. Düşleri denizler, dalgalar, deniz kabukları olan. Ondan uzakta ama onunla muhabbet içinde yıldızları olan, ağaçlara içtiği sudan ikram eden bir çocuk tanıdım.    Ben, bir çocuk tanıdım. Düşleri mezarlıklar, topraklar ve ölüm olan. Ondan uzakta onunla muhabbet içinde azraili olan, canını yakana bir diğer canını ikram eden bir çocuk tanıdım.  Her iki çocuğun eş zamanlı akan göz yaşlarına şahit oldum. Her iki çocuğun bir çınar gölgesinde yan yana oturduğuna şahit oldum.  Yaşamak savaşında herkesi karşı karşıya getiren hayat, onları yaşlarının hatrına yan yana getirmişti o gün....

​ o akşam karanlığında yürürken tamam dedim kendime. geldi o an. havada kokusu var. her şey sessizliğe suskunluğa bürünmüş. cami avlusunda yürüyorum.tamam dedim kopacak birazdan kıyamet. kaçınılmaz son.   ilk aile geldi akla. insan felaketlere yalnız yakalanacağını düşünmezmiş. onu farkettim. elden bir şey gelmez. ha koptu kopacak çok az kaldı. hissediyorum. dursam geri dönsem yetişemem ardımda kalanlara. dursam beklesem. ya yanıldıysam? yürümeye devam ettim sonra. kaçış yok. yakalanacaksın elbet. yürüdüm. hâla yürüyorum. yer yarılmadı. ya da gökten düşmedi meteorlar. yürüyorum. kimseden gelmiyor çığlık sesleri. yürüyorum. hava hâla aynı. kıyamet havası. sessizlik hâla aynı suskunlukta. burası hiç böyle sessiz olmazdı ki. hâla ses seda yok.  yürümeye devam ediyorum. ayağımın altından yeri bedenimin üstünden göğü çekiştirmiyor kimse. yürüyorum. ruhum ise öylesine çökmüş ki yere. ayaklarım sürüklüyor ruhumu peşine. içim sürükleniyor. o an anladım. kıyamet kopmuş meğer. ben dışın...