Baba
K armakarışık duygular içerisindeyim bugün. Yazmayı günlerce hatta haftalarca ertelediğim üzerine tozlar yağmış duygularımı dökeceğim bu satırlara. Zira karmakarışığım. Önümü ardımı göremiyorum. Nereden başlasam nelerden bahsetsem bilmiyorum ancak gün yüzüne çıkmalı ya gömdüklerim. İçimde sancılar olmamalı kalbimi artık rahat bırakmalılar. Dişlerimi sıkarken buluyorum kendimi son zamanlarda. Uyurken de değil üstelik gün ortasında rasgele bir işle ilgilenirken ya da hiçbir şey yapmazken. Bilmiyorum nedir nedeni? Satırlarda aramaya geldim yine kendimi. Biliyor musunuz ben çok severim yürümeyi. Keşfetmeyi. Ormanları yeni yerleri. Bunlardan ibaretim diyecek olsam geriye kalanlara ne demeliyim bilmiyorum. Zira şu 23 yıllık hayatımda ne kadar yürüdüm ne kadar keşfettim onu da bilmiyorum. Fakat bana yetmedi. Bundan eminim ve eksikliğini hissediyorum. Biraz imkanların izin vermeyişi biraz da önüme engellerin dizilişi sebepti buna. Kalan uygunlukta da eli...