İki Çocuk

​



Ben, büyümek yoluna karşılaştım insanın içinde bir çocuk olduğu inancına.

Herkeslerce kabul gören bir inançtı bu.

Sorsak kimilerine biz hiç çocuk olmadık derler.

Sorsak kimilerine biz hep çocuktuk derler.

Peki ya kimdir bu çocuk?

Ne yer ne içer?

Nereyi mesken tutmuştur?

Bildiğimiz çocuklar gibi midir yoksa onlardan ayrılan özelliklere mi sahiptir?

Peki nerededir o çocuk?



Ben, bir çocuk tanıdım.

Düşleri denizler, dalgalar, deniz kabukları olan. Ondan uzakta ama onunla muhabbet içinde yıldızları olan, ağaçlara içtiği sudan ikram eden bir çocuk tanıdım. 

 

Ben, bir çocuk tanıdım.

Düşleri mezarlıklar, topraklar ve ölüm olan. Ondan uzakta onunla muhabbet içinde azraili olan, canını yakana bir diğer canını ikram eden bir çocuk tanıdım. 


Her iki çocuğun eş zamanlı akan göz yaşlarına şahit oldum. Her iki çocuğun bir çınar gölgesinde yan yana oturduğuna şahit oldum. 

Yaşamak savaşında herkesi karşı karşıya getiren hayat, onları yaşlarının hatrına yan yana getirmişti o gün. 

Yaşamak bu ya. O günden sonra bir daha yan yana gelemediler hiç.

Savaşın en çetin geçtiği günlerde çocuklar birbirlerini bulamadılar bir daha eskisi gibi.


Biri ıssız diyarlarda kayboldu. Kimse duymadı sesini. Kimse karanlıklarından çıkarmadı gün yüzüne.

Diğeri savaşta yaş yitirmeye, can kaybetmeye ve o gün yan yana geldiği çocuğu özlemeye devam etti.


Bir daha haber alamadılar birbirlerinden. 

Çocukların şen kahkahaları süsleyemedi bir daha göğe uzanan ağaç dallarını.

Çocuklar gülmedi bir daha öyle yürekten. 

Bir daha kâğıt helva yemedi ıssızlarda kaybolan çocuk.

Bir daha gecenin karanlığına mektuplar yazmadı savaşta yaş yitiren çocuk.


O çocuklar bir daha öyle çocuk olamadılar.

Hikayeleri de nesilden nesile anlatılmadı.

Öyleyse günler günleri kovalaya dursun, biz o çocukları unuta duralım…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gece

yer yer canlı ışıkların aydınlattığı yer yer karanlıkta kalan bir parktayım salıncakta hava soğuk  ellerim soğuk salıncağın çocuklar için güvenlik kısmı bacaklarımı eziyor kendi ağırlığım suçlusu çocukluğumun haddini aşmışım da utanmadan hala medet umuyorum salıncaklardan ve en çok benim hakkım salıncaklar ellerimi daha da üşütüyor demirler paslı olmaları yetişkin zihnimde üstüme bulaşmasından çekiniyor, fakat ayaklarım kesiliyor yerden içimden actırken tat ver bir sızı geçiyor Kulağımda hoş bir melodi sağ tarafımda yüksek binalar, binaların birinin yüksek katlarında yanıp sönen renkli küçük ışıklar bana çocukluğumu anımsatıyor çocukluğun pürüzsüz coşkusunu, saf heyecanlarını, sevinçlerini ve neşesini ışıkların büyüsüyle kapatıyorum gözlerimi ve duyuyorum sesini çocukluğumun ayaklarım değmiyor yere,  gönlüm değmiyor derde.  bir tebessüm geliyor yüreğimin derinliklerinden. açıyorum gözlerimi  çocukluğumu arıyorum karşıma çıkacakmışcasına.  önümden yürüyüp geçişin...
Devamı

Yaşam ve Ölüm dizili mısralar

​ Bugün ölümün kıyısından pek uzaktayım Çevrem, çehrem buram buram yaşamak kokuyor. Önümde uzanan usul bir deniz Buraya ölüm uğramaz sandırır. Havasıdır suyudur buranın böylesine yaşam kokma sebebi. Ölüm kol gezmez buralarda. Karanlıklar barınamaz. Hepsinin üzerine bir set çekilir burada. İnsanların derdi tasası dahi nüfuz edemez havaya. İşte öyle bir yaşamak, karışır aramıza. Burada yaşam barındıran varlıkların çehreleri zamana meydan okuyor gibi durmaz,  Onlar zamana eşlik ediyor, hoş yollarda birlikte yürüyor gibilerdir. İşte bu sebeple yaşam kokusu alıyorum buram buram. Üzerime sinecek olmasına dair endişelerim yok.  Zira bilirim ki yaşam da ölüm de iki kol gibi benden ayrılmayacak bir bütündür. İkisiyle var oluyor, onlarsız tökezliyorum. Biri ağır basacak olursa devriliyor, varlıklarıyla dengeleniyorum. Ancak yaşamak bilir mi ölümü?  Ölüm hoş görür mü yaşamayı? Birbirleriyle dost olurlar mı bir gün? Varlık yokluğa öykünür mü hiç? Yokluk göğsünü gere gere çıkar mı yaş...
Devamı

İyilik Felsefesi

Biz insanlar tertemiz bir sayfayla geliyoruz dünyaya. Biz insanlar o sayfalarla yargılanacağız ömrün sonunda. Peki yeni bir sayfa açmak mümkün mü bunca karalanmışlıklar arasında?  Ya da yazmaya baştan başlamak mı ihtiyaçlarımız arasında?  Nedir bu yeni sayfa açma felsefesi?  Her doğan güne başlayabilir miyiz yepyeni bir sayfayla?  Peki ya ne olacak bunca zamandır yazdığımız sayfalar?  Bir çırpıda silebilecek miyiz hepsini? Ya da gerçekten silmek istiyor muyuz?  Hiç yok mu o sayfalar arasında silmeye kıyamayacaklarımız?  Hiç yok mu o sayfalar arasında bizi biz yapanlar?  Sahi neydi bizi biz yapanlar?  Bizden çıkarsak yola varır mıyız bana?  Her biz parçasını benden alıyor zira. Peki ya ben? Ben nedir?  Bir ben vardır benden içeri, diyor Yunus Emre. Peki benden içeri ne vardır?   Herkesin “ben” ini ben bilemem ancak benim benliğim düşünen bir zihinden, bin savaş uğruna böldüğüm bin parçadan bir parça anlam çıkarabilmekten ib...
Devamı