Ölümün Kıyısı

​

Hoş bir sessizlik hakim bu parka. Gürültü ve yaşam tam kenarından geçiyor. Ancak bir sessizlik var burada. Ölüm sessizliği gibi. Ve yaşlılar. Bir ütopya yazacak olsam yalnızca yaşlılar ve çocukların kaldığı bir dünya hayal ederdim. Bir arada kalmış gençler yahut yetişkinler fazla gürültülüyüz. Bir yaşlının çocuğun enerjisine yetemeyeceği ve ondan biraz yavaşlaması için medet umacağı, çocuğun ise kendine bakabilmek için yaşlının tecrübelerine ve yol göstericiliğine muhtaç olduğu bir ütopya. Muhakkak ki bu böyle olacaktır. Yaşlılar medet umar, çocuklar muhtaçtır. Zaman her ikisinin de canına okur ve yer değiştirirler. Bir müddet sonra yaşlı muhtaç olur çocuk ise yaşlının ölmesinden medet umar. Çünkü böyledir yaşam. Seni bir muhtaç olarak dünyaya getirir ve medet umacağın vakte kadar düşmez yakandan. Daha az yaşlı olan medet umarken, daha çok yaşlı olan ve yaşamın kenarında yürüyen yaşlı mahcuptur çoğu zaman. Muhtaçlık mahcubiyet doğurur. Ancak dünyaya yeni gelen bir bebek bu muhtaç olma durumu yüzünden mahcup hissetmez hiçbir zaman. Çünkü mahcubiyetinin karşılığı olarak insanlara hayatın canlılığını, neşesini bazıları için ise amacını sunar. Hoş kokularla ve ezgilerle büyülerler diğerlerini. Ancak yaşamın kenarında yürüyen yaşlıların verecek hiçbir karşılığı kalmamıştır mahcubiyetten başka. Usulca beklerler yaşamın kenarında. İşte böyle bir parktayım şu an. Yaşam kenarımızda akıp gidiyor olağanca gürültüsüyle. Yaşlılar oturuyor. Kimseden medet ummadan muhtaç olmadan ve mahcubiyet hissetmeden yapabildikleri tek eylemi gerçekleştiriyorlar. Oturuyorular. Sessizce. İşte böyle bir ölüm sessizliği hakim bu parka. Beklenen ölümün sessizliği. Gerçekleşen ölüm ve gerçekleşmesi üzerinden vakit geçen ölümün sesleri hakkında  bu sessizliği tekrar duyduğum bir vakitte yazacağım. Duyduğum sessizlikler fazlaca değil. Ancak yaşamın kıyısında böyle bir fısıltı duymak onu görmezden gelip ilerlememe müsaade etmiyor. Durup dinlemeden geçemiyorum. Hoş bir sessizlik. Bir dost ile yan yana oturup saatlerce dinlenilesi bir sessizlik. Şimdilik yanımda yalnızca ben varım. Ve eğer size ulaşmışsa bu yazı ve okuyorsanız bu satırları bir de siz varsınız…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gece

yer yer canlı ışıkların aydınlattığı yer yer karanlıkta kalan bir parktayım salıncakta hava soğuk  ellerim soğuk salıncağın çocuklar için güvenlik kısmı bacaklarımı eziyor kendi ağırlığım suçlusu çocukluğumun haddini aşmışım da utanmadan hala medet umuyorum salıncaklardan ve en çok benim hakkım salıncaklar ellerimi daha da üşütüyor demirler paslı olmaları yetişkin zihnimde üstüme bulaşmasından çekiniyor, fakat ayaklarım kesiliyor yerden içimden actırken tat ver bir sızı geçiyor Kulağımda hoş bir melodi sağ tarafımda yüksek binalar, binaların birinin yüksek katlarında yanıp sönen renkli küçük ışıklar bana çocukluğumu anımsatıyor çocukluğun pürüzsüz coşkusunu, saf heyecanlarını, sevinçlerini ve neşesini ışıkların büyüsüyle kapatıyorum gözlerimi ve duyuyorum sesini çocukluğumun ayaklarım değmiyor yere,  gönlüm değmiyor derde.  bir tebessüm geliyor yüreğimin derinliklerinden. açıyorum gözlerimi  çocukluğumu arıyorum karşıma çıkacakmışcasına.  önümden yürüyüp geçişin...
Devamı

Yaşam ve Ölüm dizili mısralar

​ Bugün ölümün kıyısından pek uzaktayım Çevrem, çehrem buram buram yaşamak kokuyor. Önümde uzanan usul bir deniz Buraya ölüm uğramaz sandırır. Havasıdır suyudur buranın böylesine yaşam kokma sebebi. Ölüm kol gezmez buralarda. Karanlıklar barınamaz. Hepsinin üzerine bir set çekilir burada. İnsanların derdi tasası dahi nüfuz edemez havaya. İşte öyle bir yaşamak, karışır aramıza. Burada yaşam barındıran varlıkların çehreleri zamana meydan okuyor gibi durmaz,  Onlar zamana eşlik ediyor, hoş yollarda birlikte yürüyor gibilerdir. İşte bu sebeple yaşam kokusu alıyorum buram buram. Üzerime sinecek olmasına dair endişelerim yok.  Zira bilirim ki yaşam da ölüm de iki kol gibi benden ayrılmayacak bir bütündür. İkisiyle var oluyor, onlarsız tökezliyorum. Biri ağır basacak olursa devriliyor, varlıklarıyla dengeleniyorum. Ancak yaşamak bilir mi ölümü?  Ölüm hoş görür mü yaşamayı? Birbirleriyle dost olurlar mı bir gün? Varlık yokluğa öykünür mü hiç? Yokluk göğsünü gere gere çıkar mı yaş...
Devamı

İyilik Felsefesi

Biz insanlar tertemiz bir sayfayla geliyoruz dünyaya. Biz insanlar o sayfalarla yargılanacağız ömrün sonunda. Peki yeni bir sayfa açmak mümkün mü bunca karalanmışlıklar arasında?  Ya da yazmaya baştan başlamak mı ihtiyaçlarımız arasında?  Nedir bu yeni sayfa açma felsefesi?  Her doğan güne başlayabilir miyiz yepyeni bir sayfayla?  Peki ya ne olacak bunca zamandır yazdığımız sayfalar?  Bir çırpıda silebilecek miyiz hepsini? Ya da gerçekten silmek istiyor muyuz?  Hiç yok mu o sayfalar arasında silmeye kıyamayacaklarımız?  Hiç yok mu o sayfalar arasında bizi biz yapanlar?  Sahi neydi bizi biz yapanlar?  Bizden çıkarsak yola varır mıyız bana?  Her biz parçasını benden alıyor zira. Peki ya ben? Ben nedir?  Bir ben vardır benden içeri, diyor Yunus Emre. Peki benden içeri ne vardır?   Herkesin “ben” ini ben bilemem ancak benim benliğim düşünen bir zihinden, bin savaş uğruna böldüğüm bin parçadan bir parça anlam çıkarabilmekten ib...
Devamı